اپی کندیلیت داخلی، عارضه ای است که معمولا با نام آرنج گلف بازان یا گلف البو شناخته می شود. البته این به معنی وجود این عارضه تنها در گلف بازان نیست ولی بازی گلف می تواند نقش مهمی در به وجود آمدن آن داشته باشد. بسیاری از فعالیت های تکراری دیگر نیز می توانند باعث ایجاد آرنج گلف بازان شوند مانند: پرتاب اجسام، قطع کردن درخت با تبر و استفاده از بسیاری از ابزار های دستی. هر فعالیتی که باعث فشار آمدن به ماهیچه ی مورد نظر در ساعد شود، می تواند منجر به آرنج گلف بازان یا گلف البو بشود.
علت ها و دلایل
تکراریترین علت ایجاد آرنج تنیسبازان و گلفبازان یا گلف البو در افراد، استفاده بیش از حد از ماهیچهها و تاندونهای ساعد و آرنج است. تکرار مکرر برخی فعالیتهای خاص میتواند باعث ایجاد فشار بیش از حد بر تاندونهای آرنج شود.
در برخی موارد، علائم آرنج گلف بازان به دلیل التهاب ظاهر می شوند. پس از ایجاد یک جراحت حاد، بدن پاسخ التهابی ایجاد خواهد کرد. سلول های التهابی خاصی، خود را به بافت آسیب دیده رسانده و به بهبود آن کمک می کنند. با این وجود، آرنج گلف بازان معمولا به دلیل التهاب ایجاد نمی شود بلکه مشکلی مرتبط با سلول های تاندون آرنج است. پزشکان به این عارضه تاندونیت یا التهاب تاندون ها می گویند. باور بر این است که فرایند کلی فرسایش بدن، عامل اصلی از بین رفتن بافت و ایجاد تاندونیت می باشد.
علائم و نشانه ها
نشانه ی اصلی آرنج گلف بازان یا گلف البو ، درد و حساس شدن اپی کندیل داخلی در آرنج، می باشد. درد معمولا در اپی کندیل داخلی شروع شده و در ساعد پخش می شود. خم کردن مچ، چرخاندن ساعد رو به پایین و یا گرفتن اجسام با دست، می توانند درد را تشدید کنند. یکی دیگر ار علائم گلف البو این است که فرد به هنگام گرفتن اجسام با دست یا فشار دادن دست و مشت کردن آن، احساس ضعف کند.
تشخیص
پزشک در ابتدا سابقه ی پزشکی شما را به دقت بررسی خواهد کرد. همچنین لازم است که به سوال های او در مورد درد، نحوه ی تاثیر آن بر روی شما، فعالیت های روزمره ی شما و آسیب های قبلی وارده به آرنج، پاسخ دهید.
معمولا کارآمد ترین روش در تشخیص آرنج گلف بازان، معاینه ی فیزیکی است. پزشک، مچ و دست شما را در حالتی قرار خواهد داد که به عضلات و تاندون های ساعد فشار وارد شود، در صورت وجود آرنج گلف بازان، این عمل دردناک خواهد بود. همچنین از دیگر آزمایش های مربوط به قدرت مچ و ساعد، برای تشخیص و درمان آرنج گلف بازان استفاده می شود.
ممکن است نیاز به گرفتن عکس با اشعه ی ایکس داشته باشید. این کار معمولا برای کمک به پزشک در جهت رد کردن احتمال مشکلات دیگر مربوط به مفصل آرنج، می باشد. عکس های گرفته شده با اشعه ی ایکس، مقادیر کلسیم انباشته شده روی اپی کندیل داخلی در محل اتصال به تاندون فلکسور را، در صورت وجود، نشان می دهند.
راه ها و روش های درمان
درمان بدون عمل جراحی
کلید درمان گلف البو ، جلوگیری از تخریب بیشتر کلاژن می باشد و هدف نیز، کمک به بهبودی تاندون است.اگر مشکل به دلیل التهاب به وجود آمده باشد، دارو های ضد التهاب مانند ایبوپروفن می توانند تا حدی کمک کنند. اگر التهاب کاسته نشد، پزشک ممکن است یک تزریق کورتیزون به درون آرنج را تجویز کند. کورتیزون یک داروی قدرتمند ضد التهاب است. با وجود موقتی بودن اثرات آن، می تواند از چند هفته تا چند ماه علائم را از بین ببرد. شاک ویو درمانی نیز، روش جدید از درمان های بدون جراحی محسوب می شود. در این روش، از یک دستگاه برای ایجاد امواج شاک ویو در محل دردناک، استفاده می شود. بیماران معمولا تا حداکثر 3 هفته و هفته ای 1 جلسه، تحت درمان قرار می گیرند.
پزشکان معمولا بیماران مبتلا به آرنج گلف بازان یا گلف البو خود را، به فیزیوتراپیست یا متخصص کار درمانی معرفی می کنند. در ابتدا، فیزیوتراپیست شما، توصیه هایی در مورد چگونگی استراحت دادن به آرنج و همچنین نحوه ی انجام فعالیت های مختلف بدون فشار آوردن به آن، ارائه می دهد. او همچنین ممکن است دست شما را نوار پیچی کند تا از فشار وارد بر ماهیچه ها و تاندون های آرنج کاسته شود. ممکن است از یک بند مخصوص آرنج استفاده کنید که ساعد شما را در بر گرفته و فشار وارد بر تاندون های آن را کاهش دهد.
درمانگر شما ممکن است از یخ و تحریک الکتریکی به منظور کاهش درد آرنج و افزایش تولید کلاژن استفاده کند.او ممکن است راه هایی را برای حفاظت از آرنج به هنگام انجام فعالیت های مختلف، به شما ارائه دهد. او همچنین می تواند به وسایل ورزشی و ابزار های مورد استفاده ی شما نگاهی انداخته و راه هایی برای استفاده ی ایمن از آن ها و یا جایگزین کردنشان با وسایل دیگر، پیشنهاد دهد.
عمل جراحی
در برخی مواقع، روش های درمان بدون جراحی نمی توانند درد را کاهش داده و یا عملکرد آرنج را به حالت اولیه باز گردانند. در این موارد ممکن است جراحی ضروری باشد.
دبریدمان (جدا کردن بافت آسیب دیده) تاندون
در صورتی که تاندونیت (التهاب تاندون) به شدت پیشرفت کند و مشکلات مزاحمی ایجاد کند، جراح ممکن است تصمیم بگیرد بافت آسیب دیده را از تاندون جدا کند. این روش معمولاً به عنوان جراحی دبل وریزیون (Debridement) شناخته میشود. در این روش، جراح با از بین بردن بافت آسیب دیده، تاندون را پاکسازی میکند. هدف اصلی این جراحی، حذف بافتی است که ممکن است به التهاب و درد تاندونیت مرتبط باشد و بهبود علائم و عملکرد مربوط به تاندون را تسهیل میکند. این جراحی معمولاً به همراه روشهای دیگری نظیر تزریقات ضدالتهاب یا فیزیوتراپی به منظور بهبود و بازسازی تاندون، انجام میشود. البته تصمیم نهایی درباره نیاز به جراحی و نوع روش جراحی مورد نیاز، باید توسط پزشک متخصص ارائه شود و باید با او مشاوره کنید.
آزاد کردن تاندون
یک جراحی رایج که برای آرنج گلف بازان یا گلف البو استفاده می شود، “آزاد کردن اپی کندیل داخلی” نام دارد. این جراحی فشار وارد شده به تاندون فلکسور را بر می دارد. جراح کار خود را با ایجاد یک برش در طول ساعد و بر روی اپی کندیل داخلی، شروع می کند. بافت نرم دست به راحتی کنار زده شده و بنابراین جراح می تواند محل اتصال تاندون فلکسور به اپی کندیل داخلی را ببیند. سپس محل اتصال تاندون فلکسور به اپی کندیل داخلی، قطع می شود. جراح تاندون را جدا کرده و هر گونه بافت زخم اضافی را بر می دارد. سپس هر گونه خار استخوانی یافت شده بر روی اپی کندیل داخلی، برداشته می شود. (خار های استخوانی، زایده های نوک تیزی اند که بر روی سطح استخوان ها به وجود می آیند.) برخی از جراحان انتهای باز تاندون را به بافت فاسیای کناری بخیه می زنند. (فاسیا، بافتی است که در سر تا سر بدن، عضلات و اندام ها را می پوشاند.)
پزشک، عصب اولنار شما را نیز بررسی خواهد کرد تا مطمئن شود که این عصب تحت فشار قرار نگرفته است. در صورت خوب بودن شرایط این عصب، پوست را بخیه می زنند.
بله، در جراحی دبل وریزیون بر روی آرنج، معمولاً از روش سرپایی استفاده میشود که نیازی به بستری شدن شبانه در بیمارستان ندارد. این عمل میتواند با استفاده از بیهوشی عمومی یا بیحسی موضعی انجام شود.
در بیهوشی عمومی، شما به طور کامل به خواب عمیق منتقل میشوید و احساس درد یا آگاهی از جراحی را ندارید. این نوع بیهوشی توسط یک تیم تخصصی از پزشکان و متخصصان بیهوشی کنترل میشود.
در مورد بیحسی موضعی، داروهای بیحسی به رشتههای عصبی مربوط به منطقه جراحی تزریق میشود، که منجر به بیحسی و از کار افتادن آن منطقه میشود. این داروها معمولاً برای مدت زمانی کوتاه اثر دارند و میتوانند به عنوان جایگزین بیهوشی عمومی استفاده شوند.
در جراحی روی آرنج، احتمالاً از بی حس کردن دست با استفاده از بی حسی موضعی در قسمت زیر بغل استفاده خواهد شد تا منطقه جراحی بی حس شود. نوع بی حسی و روش استفاده از آن باید توسط جراح و تیم پزشکی تعیین شود.
