بیماری تنیس البو یا آرنج تنیس بازان، به دلیل استفاده ی بیش از حد از بازو ایجاد می شود و موجب درد شدید بازو می شود. عامل ایجاد این درد شدید وضعیت، تنها آرنج تنیس بازان و سایر ورزش های راکتی نیست، بلکه سایر ورزش ها و فعالیت ها نیز ممکن است شما را در معرض خطر ابتلا به این بیماری قرار دهند.
بازوی تنیس بازان، التهاب تاندون هایی است که عضلات ساعد را در سمت خارج آرنج به هم وصل می کنند. عضلات و تاندون های ساعد در اثر استفاده ی بیش از حد (با انجام مکرر یک حرکت) آسیب می بینند. این امر موجب دردناک شدن و حساس شدن بازو در قسمت خارجی آرنج می شود.
در درمان آرنج تنیس بازان، وجود گزینههای درمانی متنوع است. در بیشتر موارد، تیمی از متخصصان، فیزیوتراپیستها و در برخی موارد جراحان با همکاری هم، از روشهای درمانی ترکیبی استفاده میکنند تا بهترین درمان را ارائه دهند. یکی از این روشها استفاده از لیزر در درمان آرنج تنیس بازان است.
علت ها و دلایل
استفاده ی بیش از حد
مطالعات اخیر نشان داده است که آرنج تنیس بازان اغلب به دلیل آسیب به عضله ی ساعد ایجاد می شود.ماهیچه اکتانسورکارپی رادیالیس برویس (ECRB) به پایداری مچ در حالتی که آرنج راست است، برای مثال در هنگام زدن ضربه ی زمینی در تنیس کمک می کند. وقتی که ماهیچه ECBR در اثر استفاده ی بیش از حد ضعیف می شود، پارگی های میکروسکوپی در تاندون در محل اتصال به بازو ایجاد می شود. این امر موجب التهاب و درد آرنج می شود.
ماهیچه ی ECBR همچنین ممکن است به دلیل موقعیت خاص خود بیشتر در معرض آسیب قرار داشته باشد. با خم و راست شدن آرنج، این ماهیچه بر روی برآمدگی های استخوانی ساییده می شود و این امر در طول زمان موجب استهلاک ماهیچه می شود.
فعالیت ها
تنها ورزشکاران نیستند که به عارضه آرنج تنیس بازان دچار می شوند. بسیاری از افراد مبتلا به بازوی تنیس بازان، در فعالیت های شغلی و تفریحی شرکت می کنند که نیاز به استفاده شدید و مکرر از ماهیچه ی ساعد دارد.
نقاشان، لوله کش ها و نجاران به ویژه مستعد ابتلا به آرنج تنیس بازان هستند. مطالعات نشان داده است که کارگران خودکار، آشپزها و حتی قصاب ها بیش از سایرین دچار این عارضه می شوند. به نظر می رسد که تکرار فعالیت و بلند کردن اجسام سنگین در این مشاغل موجب آسیب می شود.
سن
بیشتر افرادی که به آرنج تنیس بازان دچار میشوند، در رده سنی 30 تا 50 سال قرار دارند. با این حال، هر فردی که دارای فاکتورهای خطر مرتبط با این حالت باشد، ممکن است به آرنج تنیس بازان مبتلا شود. در ورزشهای راکتی مانند تنیس، استفاده از تکنیکهای غلط در ضربهزدن و استفاده از تجهیزات نامناسب میتواند منجر به آسیب شود. بنابراین، درک و بهکارگیری تکنیکهای صحیح ضربهزدن و استفاده از تجهیزات مناسب، از اهمیت بالایی برخوردار است تا خطر آرنج تنیس بازان کاهش یابد.
علت ناشناخته
آرنج تنیس بازان ممکن است بدون هیچ آسیب ناشی از فعالیت شدید یا مکرری ایجاد شود. این رویداد با عنوان “موذی” یا با علت نامعلوم شناخته می شود.
محل درد در بازوی تنیس بازان
علائم و نشانه ها
علائم تنیس البو یا عارضه آرنج تنیس بازان به تدریج ایجاد می شود. در اغلب موارد، درد به طور جزئی آغاز می شود و طی هفته ها و ماه ها تشدید می شود. معمولا با شروع علایم، آسیب خاصی همراه نیست.
علایم بیماری آرنج تنیس بازان شامل موارد زیر است:
- درد و سوزش در بخش خارجی آرنج
- کاهش نیروی بازو
اغلب، علایم آرنج تنیس بازان با فعالیت ساعد مثل در دست گرفتن راکت، استفاده از آچار و دست دادن، بدتر می شود. بازویی که از آن بیشتر استفاده می کنید، بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری است، به هر حال، هر دو بازو ممکن است دچار این عارضه شوند.
تشخیص
پزشک شما به منظور تشخیص بیماری عوامل زیادی را مورد بررسی قرار می دهد. این عوامل شامل چگونگی پیشرفت علایم بیماری، هر گونه عوامل خطر مرتبط با شغل شما و شرکت در ورزش های خاص می شود.
پزشک از شما در مورد فعالیت هایی که موجب ایجاد علایم می شود و این که این علایم در کدام قسمت از بازو ظاهر می شوند، سوال می کند. چنانچه تاکنون دچار آسیب آرنج شده اید، حتما به پزشکتان اطلاع دهید. همچنین چنانچه سابقه آرتریت روماتوئید و یا بیماری عصبی دارید، به پزشک اطلاع دهید.
طی انجام معاینات، پزشک انواع آزمون ها را به کار می گیرد تا با دقت بیماری را تشخیص دهد. برای مثال پزشک ممکن است از شما بخواهد مچ دست و انگشتانتان را راست کنید در حالی که بازویتان کاملا کشیده است و ببیند که آیا این کار موجب درد می شود یا نه. چنانچه نتایج آزمایشات مثبت باشد، پزشک متوجه می شود که ممکن است ماهیچه های آن قسمت آسیب دیده باشند.
پزشک ممکن است آزمایشات اضافی شامل اشعه ایکس، MRI، الکترومیوگرافی (EMG) و تست نوار عصب عضله را توصیه کند تا سایر احتمالات دلایل ایجاد مشکل شما را رد کند.
روش های درمان
درمان بدون جراحی
استراحت کردن: اولین گام برای بهبودی این است که به بازویتان استراحت دهید. به این معنا که باید شرکت در ورزش های مختلف و یا انجام فعالیت های سنگین را برای چندین هفته متوقف کنید.
مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی : داروهایی مثل آسپیرین یا ایبوپروفن به کاهش درد و ورم کمک می کنند.
بررسی تجهیزات ورزشی: چنانچه در ورزش های راکتی شرکت می کنید، پزشک به شما توصیه می کند تا از مناسب بودن تجهیزات ورزشی اطمینان حاصل کنید. راکت های سخت تر اغلب می تواند به کاهش فشار وارد بر بازو کمک کند، در نتیجه از ماهیچه ی ساعد کار زیادی کشیده نمی شود. چنانچه راکت شما بیش از حد بزرگ باشد، آن را با یک راکت کوچکتر تعویض کنید تا از بازگشت علایم بیماری جلوگیری کنید.
فیزیوتراپی: انجام ورزش های خاص به تقویت عضلات ساعد کمک می کند. فیزیوتراپ شما همچنین ممکن است روش هایی مثل اولتراسوند، ماساژ یخ یا تکنیک های تحریک کننده ی عضله به کار گیرد تا بهبود عضله را سرعت بخشد.
بریس یا آتل مخصوص: با استفاده از بریس در قسمت پشت ساعد، می توان به کاهش علائم بیماری تنیس البو کمک کرد. این کار باعث کاهش علایم بیماری توسط استراحت دادن عضلات و تاندون ها می شود.
تزریق استروئیدها: استروئیدهایی مثل کورتیزون، داروهای ضد التهاب بسیار موثری هستند. پزشک شما ممکن است به درون ماهیچه ی آسیب دیده استروئید تزریق کند تا علایم درد و ورم را کاهش دهد.
شوک ویو تراپی: طی شوک ویو درمانی، امواج صوتی به بازو منتقل می شود. این امواج صوتی موجب تسریع در پروسه ی بهبودی طبیعی بدن می شود. شوک ویو درمانی توسط پزشکان زیادی مورد آزمایش قرار گرفته است، اما منابع اندکی تاثیر آن را نشان داده اند.
عمل جراحی
چنانچه علایم بیماری شما پس از گذشت 6 تا 12 ماه از درمان تنیس البو رفع نشود ، پزشک ممکن است عمل جراحی را توصیه کند.
اغلب روش های جراحی تنیس البو یا آرنج تنیس بازان شامل جدا کردن ماهیچه ی آسیب دیده و اتصال مجدد ماهیچه ی سالم به استخوان می شود.
روش صحیح جراحی برای شما به طیفی از عوامل خاص بستگی دارد. این عوامل شامل دامنه ی جراحت، سلامت عمومی بدن و نیازهای شخصی شما می شود. در مورد گزینه های درمانی و خطرات احتمالی همراه با هر روش درمانی، با پزشکتان صحبت کنید.
جراحی باز
رایج ترین روش ترمیم آرنج تنیس بازان، جراحی باز است. در این روش برشی بر روی بازو ایجاد می شود. جراحی باز معمولا به صورت سرپایی انجام می شود و به ندرت به بستری شدن در بیمارستان نیاز دارد.
عمل جراحی آتروسکوپی
منبع دقیقی درباره روش ترمیم تنیس البو با استفاده از وسایل بسیار کوچک و ایجاد برشهای کوچک سرپایی وجود ندارد. درمان آرنج تنیس بازان در اغلب موارد به صورت غیرجراحی و با استفاده از روشهایی مانند فیزیوتراپی، تزریقات موضعی، استفاده از دستگاههای الکترونیکی و تمرینات تقویتی انجام میشود. در موارد شدیدتر، جراحی ممکن است لازم باشد، اما معمولاً روشهای غیرجراحی درمان اولیه را تشکیل میدهند. لطفاً توصیه میشود با یک پزشک یا متخصص ورزشی مشورت کنید تا راهنمایی و درمان مناسب را در صورت نیاز دریافت کنید.
خطرات عمل جراحی
مانند هر عمل جراحی، خطراتی در عمل جراحی آرنج تنیس بازان یا تنیس البو وجود دارد. رایج ترین مواردی که باید مورد بررسی قرار گیرد، شامل موارد زیر می شود:
- عفونت
- آسیب به عصب و رگ های خونی
- احتمال توانبخشی پس از مدت طولانی
- از دست دادن قدرت
- از دست دادن انعطاف پذیری
- احتمال احتیاج به جراحی مجدد
توانبخشی
پس از عمل جراحی بیماری تنیس البو ممکن است بازوی شما به طور موقت توسط آتل یا گچ بی حرکت شود. حدود یک هفته بعد بخیه ها و آتل برداشته می شوند.
پس از برداشتن آتل تمرینات ورزشی به منظور بازیابی حرکت و انعطاف پذیری بازو آغاز می شود. تمرینات استقامتی سبک و تدریجی پس از حدود 2 ماه شروع می شود.
پزشک به شما خواهد گفت که چه موقع می توانید فعالیت های ورزشی تان را از سر گیرید. این زمان معمولا 4 تا 6 ماه پس از عمل جراحی خواهد بود. عمل جراحی تنیس البو در 80 تا 90 درصد موارد موفقیت آمیز بوده است. با این حال تا حدودی از دست دادن توانایی فرد معمول است.
