دارو برای درمان کمر درد

دارو

وقتی موضوع کمردرد به میان می‌آید، پزشکان ابتدا مصرف داروهای خوراکی را توصیه می‌کنند.

از آنجا که پاسخ افراد به داروها متفاوت است، ممکن است پزشک داروها و دوزهای مختلفی را برای بیمار امتحان کند. داروهای درمان کمردرد از داروهای بدون نسخه استامینوفن، آسپرین و غیره تا داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مانند ناپروکسن و ایبوپروفن، و داروهای تجویزی مانند اپیوئیدها را در برمی‌گیرند. بعضی اوقات، علاوه بر داروهای کمردرد، داروهای روانپزشکی هم تجویز می‌شوند.

هدف درمان کمر درد مزمن می‌بایست این باشد که بیمار بیشترین بهره را برده و درمان سریع کمر درد، با استفاده از پایین‌ترین دوز مورد نیاز انجام گردد. همچنین مهم است که بیمار داروها را دقیقاً طبق دستور مصرف کند و از سوءمصرف و استفاده بیش از اندازه از آن‌ها خودداری کند.

داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDها)


این گروه از داروها شامل داروهای بدون نسخه متداول مانند آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن است. اثرات تسکینی این داروها قوی بوده و می‌توان آن‌ها را بدون ترس از مسمومیت یا اعتیاد به مدت طولانی مصرف کرد.

NSAID‌ها در کاهش درد ناشی از عارضه‌هایی مانند آرتریت و التهاب ستون فقرات بسیار مؤثر بوده و اغلب از آن‌ها برای کمک به کاهش درد و التهاب استفاده می‌شود تا بیمار بتواند اقدامات توانبخشی، مانند فیزیوتراپی، که انجام آن‌ها بدون کاهش درد و التهاب غیرممکن است را شروع کند.

درمان با اپیوئید


استفاده از داروهای اپیوئید، به دلایل بسیاری از جمله احتمال مسموم شدن بدن و همچنین وابستگی جسمانی و روانی یا اعتیاد به آن‌ها، با مخالفت گسترده‌ای روبرو است. با این حال، بعضی افراد هستند که دچار دردهای مزمن غیرسرطانی مثل درد کمر بوده، یا درمان با اپیوئید بدون ایجاد مسمومیت یا اعتیاد باعث تسکین درد آن‌ها می‌شود.

در هر صورت، از اپیوئیدها تنها باید در مواردی که سایر درمان‌های غیرجراحی نمی‌توانند درد را به اندازه کافی کاهش دهند، و آن‌ هم تنها برای کوتاه مدت استفاده شود. بیماران می‌بایست از عوارض جانبی اپیوئیدها آگاهی داشته، و در صورت تصمیم به درمان با این دسته از داروها، قویاً توصیه می‌شود که به طور مستمر با پزشکشان در ارتباط باشند. البته، معمولاً تأکید می‌شود که بیماران به طور مرتب تحت نظر پزشک قرار بگیرند و همچنین از آن‌ها خواسته می‌شود که ماهی یک‌بار برای ویزیت شدن به پزشک مراجعه کنند.

در مقابل، روش دارورسانی هدفمند یکی دیگر از گزینه‌های درمانی است که در آن داروی مسکن مستقیماً به مایع اطراف نخاع وارد می‌شود. این روش در مقایسه با داروهای خوراکی که از سیستم گردش خون عبور می‌کند، تأثیر بیشتری در کاهش درد داشته و عوارض جانبی کمتری دارد.

داروهای روانپزشکی


درد به عنوان یک پدیده چندبُعدی شناخته می‌شود، به این معنی که سیستم‌های مختلفی از بدن را درگیر می‌کند. تا کنون، اطلاعات کمی در مورد مکانیزم‌های اساسی تولید کننده یا نگهدارنده جزء حسی درد پس از آسیب دیدن بافت، به دست آمده است. اطلاعات موجود در مورد پاسخ رفتاری افراد مختلف به درد نیز ناچیز است. این موضوع خصوصاً در مورد دردهای مزمن صادق است.

داروهای روانپزشکی برای تمام کسانی که دچار کمردرد مزمن هستند مناسب نمی‌باشند. پزشک برای تعیین اینکه که آیا دارو روی درد تأثیر خواهد داشت یا خیر، ابتدا می‌بایست ریشه درد را کاملاً مشخص کند. به علاوه، می‌بایست هرگونه اختلال روانی که می‌تواند باعث بروز درد شود، مثل افسردگی، دقیقاً تشخیص داده شود تا بتوان علائم مربوط به آن‌ها را به درستی شناسایی و درمان کرد.

البته باید به خاطر داشت که داروهای روانپزشکی تنها یک گزینه درمانی مکمل بوده و نمی‌توانند جایگزین یک برنامه درمانی جامع برای کمردرد مزمن باشند. به علاوه، پزشک می‌بایست، آموزش، فیزیوتراپی، بررسی رفتاری بیمار و همچنین ارزیابی خانواده و نقش‌های شغلی بیمار را نیز در برنامه درمانی بگنجاند. و بالاخره اینکه، برای پایش پیشرفت بهبودی بیمار، تعیین و شناسایی علائم عود کننده، و همچنین بحث در مورد مؤثر بودن یا نبودن روش‌های درمانی مورد استفاده می‌بایست بیمار به طور مداوم و به دقت ویزیت شود.


telegrami